Mezzotint, to technika druku wklęsłego, która należy do technik suchych, czyli takich, które nie wymagają trawienia. Mezzotint – rysunek wykonuje się gładzikiem na porowatej powierzchni miedzianej płyty, która wcześniej jest równomiernie posiekana specjalnymi narzędziami, tak zwanym chwiejakiem i ruletką. Dzięki wygładzeniu określonych partii płyty uzyskuje się właściwą formę ryciny. Im mocniej zostaną wypolerowane odpowiednie fragmenty, tym dadzą jaśniejszy ton na odbitce, ponieważ przyjmą mniej farby drukarskiej. Wykonane odbitki posiadają subtelne przejścia od czerni do bieli i wyjątkowo miękkie półtony. Mezzotint – to najbardziej malarska ze wszystkich technik graficznych. Druk tą metodą został wynaleziony przez Ludwiga von Siegen w pierwszej połowie siedemnastego wieku. Jego najwcześniej zachowana praca jest z roku tysiąc sześćset czterdziestego drugiego. Praca ta przedstawia portret księżnej Amelii Elizabeth. Największy rozkwit tej techniki nastąpił w Anglii i w Wiedniu pod koniec osiemnastego wieku.
